Λευκό

Κι αν η ελευθερία έχει όρια, προτίμησα να ξεκουράζομαι πάνω στους ανύπαρκτους φραγμούς της της. Δεν επιλέγεις όταν η λατρεμένη οξύμωρη ελευθερία είναι ιδιοκτησία και κυρίαρχός σου. Πολυαγαπημένα κενά της ατελούς ανθρωπότητας. Από τα απέραντα τίποτά τους σε απόκοσμους ανάποδους βυθούς, πέφτουν πάνω μας σαν χιονοστιβάδες και μας καλύπτουν. Καλύπτουν αδυναμίες και πάθη…εξελίσσουν τα πρόσωπα ενός κόσμου που μόνο σκληρός κατάφερε να σταθεί απέναντι μας. Ευτυχισμένα απαθλιωμένη ελευθερία κινήσεων, σκλαβωμένη στην απάνθρωπη και πάντα ανθρωπιστική ανθρώπινη πραγματικότητα. Κανείς δεν σας κατάλαβε και ποτέ δεν θα καταλάβεις. Όταν ένας τοίχος χτίζεται, ο κοντινότερος σ’ αυτόν πάντα πέφτει…Ο μαζοχισμός του είδος μας…Ποτέ λίγος πόνος δεν είναι αρκετός-χρειάζεται κι άλλος-μέχρι στο αίμα μας να ρέουν τα κατορθώματά τους. Ο κάθένας έτοιμος πάντα να δώσει πόνο, παρουσιάζεται δήθεν φιλάνθρωπος και αγαπημένος σωτήρας μιας προ καιρού πεθαμένης κατάστασης. Εκπαιδευτής και γελωτοποιός των ακλόνητων "γιατί" ,χωρίς φωνή βρέθηκα να ταλαντεύομαι ανάμεσα στις καταστάσεις. Βουβά, κατάφερα κάποιες φορές να ξεφύγω ,όταν ανακάλυψα πως δεν υπάρχει τίποτ ‘ άλλο πέρα από αυτές. Εκεί είμαστε ,εκεί ήμασταν …και εκεί θα κείτονται τα πάντα...Μακρυά απο αισθήσεις αρρωστημένες...Μικρά ψέματα ορισμών-κουπιά σε σχεδίες πραγματικών λευκών ονείρων και βεβηλωμένης πραγματικότητας. Υπάρχουμε συνήθως. Υπάρχουν για μας.

Aπόχρωση ΙΙ: « Άν…»

100 και 1 χρόνια νωρίτερα ο Kipling μίλησε γι’ αυτό*. Είναι η αξία του IF που στοχεύουμε όλοι για να βρούμε την ιδιοσυγκρασία μας. Είναι το IF του καθενός που στρέφει το βλέμμα μας στην ύπαρξη αυτή καθαυτή. Και είναι συνήθως προς τα Χριστούγεννα, ο καιρός ,που σαν σκονισμένα ξυπνητήρια κάθε χρόνο μας θυμίζουν να στραφούμε σε εμάς. Είναι τα IF που τέτοιες ώρες συναθροίζονται και συζητούν για το μέλλον μας σε κάθε νέο έτος. Τα IF που σχεδόν πάντα παραμένουν ιδέες. Είναι οι «κύριοι IF» του Asimov που δημιουργούν νέα flashback για τις ζωές μας, φτιαγμένα απ’ όλες τις τρελές μας επιθυμίες. Τα IF που ποτέ δεν βαριόμαστε .Οι «ανάποδοι» καθρέφτες μας…

Ημερολόγιο 2010-31 Δεκεμβρίου 2010

«The present moment is all you'll ever have. The past is a memory , the future is a mind projection. There was never a time when your life was not "now." Nor will there ever be .»**

H Μαρία αναρωτιέται τι θα γινόταν αν οι μπάμιες ήταν κρουασάν, η μαμά μου τι θα γινόταν αν η Πολυξένη(ή όπως αλλιώς τη λένε)δεν γιατρεύονταν ποτέ στο «Νησί» και ο αδερφός μου τι θα γινόταν αν κάποτε το Lineage τερματίζονταν. Κι όσο εγώ αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν οι φωνητικές μου ικανότητες ήταν καλύτερες ,και η κυρία Ευαγγελία αν οι 40αρες ήταν ίσες με δυο 20αρες,άλλο τόσο, εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο υπερεκτιμούν τη σκέψη και οδηγούνται από τα δικά τους "αν". Όταν όμως τα πολυπόθητα «αν» γίνονται αίτια εθελούσιων ψευδαισθήσεων και οι ίδιοι αγνοώντας την πραγματικότητα τα προάγουν σε συμβούλους ζωής, δεν υπάρχει άλλη λύση από το πρωινό ξύπνημα.

Τα βράδια τα «αν» μας οργιάζουν. Σταγονίτσες των απόκοσμων και άφτιαστων επιθυμιών κυλούν αργά αργά μέσα απ τα οπτικά πεδία και άθελα μας ή όχι μετατρέπονται σ’ ελπίδες. Από τα πιο ασήμαντα ως τα πιο σημαντικά .Πολλές φορές πονάνε. Σκαλίζουν όνειρα απόκρυφα και δημιουργούν συνθήκες άφταστες και ενίοτε ανυπέρβλητες. Τα «αν» ξεγελούν. Κατευθύνουν και τρομάζουν. Κι όσο κυλάει η νύχτα και οι «μαγικές» μας περιπέτειες αγγίζουν το άπειρο, εκεί κοντά φτάνει και η απογοήτευση. Τα αν δεν είναι και ποτέ δεν θα είναι πραγματικότητα. Και αντί ο μικρός Λύσανδρος να καταριέται την ώρα και τη στιγμή που δεν έγινε αστροναύτης ,θα μπορούσε κάλλιστα και ευκολότερα να ευγνωμονεί τον χρόνο που τον έκανε Λύσανδρο.Kι όσο κάποιος επιμένει πως εμείς οι ανόητοι πρέπει απλά ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή ,οι ίδιοι «ανόητοι» απολαμβάνουμε τα φανταστικά και φοβερά μας χωρίς ουσία «αν».

“If you can dream – and not make dreams your master”**

Ασχέτως όμως με το τι λέει ένα περσινό ημερολόγιο ή ένας κάποιος κύριος κυριούλης , ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των ψευδαισθήσεων είναι η πραγματικότητα. Απλά και πρακτικά πάντα πιάνει. Κι όποιος τόλμησε να την κοιτάξει στα μάτια χωρίς να μπει στον πειρασμό να τη μαχαιρώσει με τα ευφάνταστα λόγια του, την έζησε και έζησε και ο ίδιος. Ίσως ευκολότερα ,ίσως δυσκολότερα αλλά αργά η γρήγορα ,όλοι παραδέχονται πως τα σκυλάκια της Δαλματίας ήταν κάπως λιγότερα από 101 και πως η μικρή γοργόνα υπήρξε μόνο στην πραγματικότητα των «αν» του Hans Christian Andersen...Προσωπικά παραμύθια όλων είναι οι υποθέσεις. Ο χρόνος έτσι περνάει λιγότερο επίπονα .Όταν ξυπνάς, το όνειρο σταματάει .Και την άλλη μέρα φτου κι απ την αρχή…

“…Yours is the Earth and everything that's in it…”**

Τελευταία σελίδα: Χρονοδιάγραμμα 2011.Τα «αν» μερικών λένε δυνατά πως το 2012 τελειώνουν όλα. Φαίνεται πως τέτοιο χρονοδιάγραμμα για όλους θα ήταν κουραστικό .Αν μας έμεινε ένας χρόνος ύπαρξης τα «αν» μας δεν προλαβαίνουν να ταχθούν με λογική σειρά στο πλάνο.»ἐπειδὰν γάρ τι δόξῃ καὶ ψηφισθῇ, τότ' ἴσον τοῦ πραχθῆναι ἀπέχει»***Τα «αν» του παρελθόντος είναι φύσει τελειωμένα. Το ίδιο και τα «αν» του μέλλοντος αν δεν υλοποιηθούν. Το πλάνο του καθένα χρειάζεται οργάνωση ως προς αυτό .Χρειάζεται συνειδητοποίηση πραγματικότητας και φαντασίας…πραγματικότητας και εαυτού. Όχι, δεν υποστηρίζω καμία απαισιόδοξη άποψη περί μοιρολατρείας. Το αντίθετο ισχύει. Τα «αν» που πραγματοποιούνται είναι και τα ομορφότερα. Το ζήτημα εντοπίζεται όμως στο τι αξίζει να υλοποιηθεί και τι όχι. Ζήτημα άκρως προσωπικό και πρακτικά συνήθως αναπόφευκτο .Η αξιολόγηση δραματικά δύσκολη διαδικασία. Όσο όμως υπάρχουν όνειρα οι άνθρωποι θα εμπιστεύονται τις εικασίες τους. Όσο υπάρχουν εικασίες θα υπάρχει και πρόοδος. Έτσι λειτουργούμε .Καλό είναι η σκέψη να βασανίζεται .Ονομάζεται κοινή λογική…Η κατάληξη; Μία : κύκλος αέναος. Ποτέ δεν θα μάθουμε και πάντα θα ξέρουμε. Ο κόσμος της φαντασίας λύσεις δεν έχει. Ο χειροπιαστός κόσμος του τώρα ,ποτέ δεν είχε. ΆΝθρωποι τι να πει κανείς…

*1910:H πρώτη έκδοση του ποιήματος “If” ως μέρος του “Rewards and fairies”

**R.Kipling-αποσπάσματα από το ποίημα του “If”

**Eckhart Tolle

***Δημοσθένης

Μαυρο

Πατωντας σταθερα στα ποδια μου συνειδητοποιω πως ισως τελικα ποτε μου να μην σταθηκα ορθια.Χωρις καμια πια αμφισβητηση αναγνωριζω πως ενα απο τα μεγαλυτερα μου λαθη ειμαι εγω.Ο εαυτος μου.Ο τροπος μου.Απερισκεπτα αφηνα συχνα τους ανθρωπους κυριαρχους τησ ευτυχιας και της δυστυχιας μου...Οντας τοσο ανοητη να το διακρινω,οχι λιγες φορες,η ζωη μου πλυμμυριζε απο την αχαριστια και τον εγωισμο τους.Για μεγαλα διαστηματα σταγγαλιζανε ο,τι τους εμπιστευτηκα και εγω ακινητοποιημενη απο την τυφλη μου εμπιστοσυνη προς τους παντες μετατρεπομουν σιγα σιγα σε κομματι του δικου τους παιχνιδιου,λανθασμενα νομιζοντας πως οι πληγες ηταν ο φορος τιμης που απαιτει μια πραγματικη φιλια...Μου ειναι δυσκολο να παραμενω ξεχασμενη στα βρωμερα μπαουλα των αναμνησεων τους.Στο χωμα σωριασμενη πλεον ειναι αδυνατον να καταλαβω την προελευση των ατελειωτων χτυπηματων,που χωρις λυπηση φθανουν κατα πανω μου.Ο πονος γινεται μουδιασμα...υποχωρει...Η συνηθεια των πραξεων τους μου επετρεψε να συμβιωνω με το ακρωτηριασμενο σωμα μου.Τα ανυπαρκτα πια ακρα μου γινονται ενα με την επιβιωση μου.Χωρις φωνη,παραπονο,ψυχη και αισθηματα εξακολλουθω να υπομενω τις απανωτες τους επιθεσεις...Ως το απεραντο της οργης και της αγανακτησης μου...κοντα στο τελος των αναπνοων μου.Και οταν οι τσεκουριες τους αποκτουν συχνοτητα,διχως δυναμη θεληση και υπαρξη,πουλιεμαι στο "εγω" μου.Δε θα βρισκονται κοντα μου γιατι δεν ειναι.Ενστικτο θα λεγε κανεις με δοσεις καποιου εγωισμου που θελωντας και μη εξελιχθηκε σε τερας του εφιαλτη μου.Το μαυρο του ουρανου τους με πεθαινει.Κι οταν καταφερω να ξαναγεμισω τα δευτερολεπτα μου φως,θελω να φυγουν.Φαντασματα.

Μωβ

Στην προδοσια των ανθρωπων βλεπω τις φλεβες σ ολο το κορμι μου να σχιζονται αιφνιδια,ξερνωντας με δυναμη το ζωτικο μου αιμα...Η οραση μου σκοτεινιαζει και τα ματια μου γινονται πηγες των ατελειωτων δακρυων που τρεχουν ακανονιστα προς ολες τις κατευθυνσεις.Ενιοτε υπεκυπτα στα λυτρωτικα μου δακρυα.Ισως καποιες φορες να με τρομαζει η ιδια η αληθεια τους αλλα δεν διστασα ποτε να κλαψω.Και οταν τα σημαδια που οι ανθρωποι αφηνουν στο δερμα μου γινονται βαθυ μωβ,τολμαω να ουρλιαξω μ'ολη μου τη δυναμη,αφηνοντας πισω στην τελευταια μου πνοη το αισθημα της πικριας που μου προκαλεσαν.Η λυπη μου γινεται καταρα τους,το ξερω,με τρομαζω...Πισω ομως απο την εκκολαπτωμενη οργη μου κρυβονται τα ιχνη των πραξεων τους.Δεν θελω να θεωρουμαι ευσυνειδητη καθως δεν ειμαι....θα ηθελα ομως παντα συνειδητα να ξεφευγω απο τις ευθυνες τους χωρις να αυτοτιμωρω εναν εαυτο που καθε τι παρα ισχυρος ειναι.Η λυπη στα προσωπα τους ειναι η αποδειξη πως ζω μεσα σ'αυτους,ονειρευομαι,ξυπναω και υποφερω μ'ολα τα πραγματικα,κατι που πραγματι μ'αρεσει.Κι αφου η ζωη ειναι τοσο γλυκια αν επρεπε να ορισω το μεγαλυτερο μου φοβο θα ηταν ο χρονος που περναει χωρις προειδοποιηση...ο χρονοσ που ξερω πως μια μερα θα στερησει τον κοσμο μου απο εμενα και εμενα απο τον κοσμο μου...ο χρονος που οταν περασει θα κανει τις μελανιες μου μεγαλυτερες...τισ μελανιες που χωρις καταστολη θα γεμισουν ολοκληρο το κορμι μου καθως εγω θα σφαδαζω σιωπηλα...οχι για τον κοσμο μου...αυτος υπηρξε......Για τους κοσμους τους που δεν μπορεσα να φτασω...κι ομως υπηρξαν...

Η ζάλη των χρωμάτων

............................................................................ ................................................................................. .......

. Καθως η κουραση με καταβαλει ολο και περισσοτερο, αποφασιζω να χαθω στους περιεργους λαβυρινθους του τιποτα.Αδρανοποιημένη απο την αδυναμια μου,στεκομαι ανημπορη να αντιμετωπίσω ορισμενες καταστασεις και οταν νιωθω την απογοητευση να πλησιαζει,οι ανθρωποι γυρω μου σκοτεινιαζουν ολο και περισσοτερο.Οι ζοφερες σκιες τους με τρομαζουν...και το συμπαν απελπισμενο απο την απωλεια του φωτος του,ουρλιαζει δυνατα θριμματιζοντας τις αποφασεις μου σε εκατομμυρια κομματακια κρυσταλλινων "γιατι".Δεν ειναι παντα ευκολο να ζεις σε εναν κοσμο με απαιτησεις που ξεπερνουν σε σημειο αδιανοητο καθε τι το ανθρωπινο.Δεν φταις εσυ που εισαι κατι πραγματικο.Εκεινοι ,τα υπερφυσικα τους θελω,ο κοσμος τους,η αλαζονια...Εχω βιωσει την απογοητευση με καθε τροπο και τη βιωνω καθε μερα...μαθαινοντας να ζω με την απογοητευση καταφερα να φτασω στα ορια της αναπηριας μου...μπορω να κινηθω,να μιλησω,να φωναξω.Μπορω πλεον να βρισκω δυναμη να υποστηριζω αυτο που με καθιστα ανθρωπο...Μπορω να εχω το δικαιωμα να ξεπερνω ανθρωπους και καταστασεις που με πληγωνουν...Ειμαι αρκετα δυνατη να φτασω στο απειρο του δικου μου συμπαντος...οπως εγω το διαμορφωνω και το αγαπω...Τα στοιχεια που με περιβαλλουν ειναι ταυτοχρονα και κομματια μιας φωτιας που καιει συνεχεια μεσα μου και αναζωπυρωνει τη θεληση μου να ζησω και να υπερβω το δεδομενο που οι αλλοι μου επιβαλλουν.Κουραστηκα να εχουν απαιτησεις απο εμενα...Βαρεθηκα να δικαιολογω τον εαυτο μου για επιλογες που συνειδητα εχω κανει.Σιχαθηκα να αντικρουω καθε κριση οποιουδηποτε δηθεν ειδήμονα που νομιζει πως μπορει να μου επιβαλλει καποιον τροπο για να ζησω.Πανω απο τα μαυρα πρεπει τους,βλεπω τις αδυναμιες και τις δυνατοτητες μου να σχηματιζουν ενα πολυχρωμο μωσαικο,που μοιαζει με πεπλο καλύπτοντας τη μιζερια τους...Δεν απολογουμαι.Αυτη ειμαι.

Φωτογραφία: mol. (2010.κίνηση) Σ'ευχαριστώ και παλι

Κίτρινο

Οι ανθρωποι ειναι απροβλεπτοι...ή εξαιρετικα προβλεψιμοι για να τους προβλεψεις...Οχι σπανια,χανομαι σε λαβυρινθους ανθρωπινων συμπεριφορων.Γριφοι αλυτοι,μυστηρια απομακρυσμενα απο τη δικη μου λογικη,με εξιτάρουν και βρισκω τον εαυτο μου να κυνηγαει την απιαστη σκεψη τους.Ολοι ειναι εκει...τα παντα καθρεφτιζονται στο προσωπο των αθρωπων που μας περιβαλλουν,αλλα ταυτοχρονα ειναι τοσο μακρυα...Καποιες φορες το αυτονοητο ειναι και αφταστο...Και οι ενεργειες τους γινονται χτυπηματα.Δυνατα χτυπηματα που φτανουνε πισωπλατα,καθολου ομως αιφνιδιατικα.Χτυπηματα που αποκεφαλιζουν το λογικο και αφηνουν τις εικασιες μου να πλεεουν σαν παρατημενα κουφαρια στα νερα των θαλασσων.Και οταν νιωθω το σωμα μου να παγωνει ολοκληρο καθως τα οστα μου μετατρεπονται σε ραβδους παγου,ετοιμες να διαλυθουν στο καυτο νερο που εστειλε η βροχη των δακρυων γυρω μου,αντιλαμβανομαι ποσο λαθος επραξα.Ακινητοποιημενη πια,τα ονομαζω αναποφευκτα...Εχω μαθει τα λαθη μου...αλλα παραδοξως δεν εχω μαθει απο αυτα.Το καθε ενα, φανερωνει τα "θελω" και τα "ειμαι" μου,ειναι κομματι του "εγω" μου που σιγα σιγα ορθώθηκε υψηλότερο απο καθε παθος μου.Ειναι η αγαπη μου να ζησω,ειναι το τωρα,το χθες και το υστερα των δευτερολεπτων που οριζουν την ημερα μου.Ειναι αυτο που εχω,αυτο που ειχα παντα,αυτο που ισως ποτε δεν αποκτησω.Περιτριγυρισμένα απο την κιτρινη ρουτινα της καθημερινοτητας,τα λαθη μου μοιαζουν με αρθρα απαρχαιωμενης εφημεριδας.Σημαδι μιας επικαιροτητας.