Μαρμελάδα

 

Παραθέτω συζήτηση μεταξύ δύο γυναικών σε κινέζικο ρεστοράν,αφού η μία έχει προηγουμένως τελειώσει ένα πιάτο νούντλς με τσίλι. Ή μάλλον ένα πιάτο τσίλι με νουντλς.(σωστότερη διατύπωση-καλό είναι να τοποθετείται μπροστά το υλικό που υπερτερεί του άλλου):

(Η πρώτη, δείχνοντας το λαιμό της)

-Ρε συ ,νιώθω κάτι να βράζει εδώ μέσα

-Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης θα ναι…

-Σοβαρά? Μ’ έχεις για συντηρητική?

3..
2....
1........

Οι άνθρωποι δεν επικοινωνούν. Δεν θέλουν να επικοινωνήσουν. Βράζουν συνεχώς οι Νεάτερνταλ μέσα μας και γίνονται Ζουλού. Τουλάχιστον οι Χόμο Σάπιενς είναι κλεισμένοι στα κλουβιά. Οι πιο επικίνδυνοι. Τους ανθρώπους τους χειρίζεσαι δύσκολα. Και τους κατανοείς δυσκολότερα.

(μητέρα σε απόγνωση: )

-Πότε θα μάθεις να οδηγάς?

-Ποτέ.

Δεν οδηγώ τίποτα. Δεν οδηγώ πουθενά.

Φοβάμαι να οδηγήσω. Φοβάμαι να με οδηγήσω κάπου. Φοβάμαι το άγνωστο και το γνωστό...

Δεν θέλω να μην με γνωρίσω.Φοβάμαι να με γνωρίσω.

-Φοβάσαι το θάνατο?

               

                                                             -Εγώ ναι, πολύ.

Φοβάμαι να ζήσω, φοβάμαι να πεθάνω. Φοβάμαι το καινούριο που με επισκιάζει, το παλιό που με στοιχειώνει, το κρύο ,τη ζέστη , τον ήλιο, τις στιγμιαίες καταιγίδες που κάποτε έφτασαν και φεύγοντας υποσχέθηκαν πως θα ξαναρθούν .

Μισώ όταν το στόμα μου ασυναίσθητα σφραγίζει καταδικάζοντας σε αιώνια σιωπή τις πιο τρελές μου σκέψεις. Μισώ τον εαυτό μου που εξελίσσεται σε κάτι άγνωστο, μισώ την Έλενα που μεγαλώνει, μισώ οτιδήποτε αφήνω μισό στη ζωή μου.

Συνήθισα να μισοδαγκώνω  τις εμπειρίες μου. Συνήθισα να εγκαταλείπω δύσκολα τις θεωρίες και εύκολα τις πράξεις. Συνήθισα να με καταστρέφω όταν κουράζομαι, να με ξεβάβω όταν πληγώνομαι, να με διαγράφω όταν δεν με καταλαβαίνω. Κάποιες φορές συνήθισα να βαριέμαι αφήνοντας τα δευτερόλεπτα απλώς να περνούν.

Διάβασα κάποτε ότι υπάρχει ένα είδος πεταλούδας που ζει μονάχα μία μέρα

 …και μία μέρα όλες οι ζωές χάνονται.

Πονάει. Με πονάει η απάθεια, πονάω όταν προσπαθώ να απολογηθώ για φταιξίματα που άδικα μου αποδόθηκαν. Πονάω όταν νευριάζω, όταν με νευριάζουν. Πονάω όταν δεν μπορώ να κλάψω από πόνο και πλέον μόνο ο εγωισμός μου αφήνει τα δάκρυα να τρέξουν

                      Πόσο δίκιο είχε ο άνθρωπος με το στραβό καπέλο…

Ξεφουσκωμένη ζωή. Σκουριασμένες αλυσίδες-σαπισμένα συρματοπλέγματα θαμμένα στην άμμο. Όνειρα γραπωμένα από μυστικά όπλα αλλόκοτων μηχανικών κόσμων. Άγνωστα συστήματα. Περίεργες εκφράσεις. Μηδαμινές λέξεις .Αναίσθητοι φόβοι ,πόνοι και θάλασσες. Θάλασσες νεκρές-πολλές και όχι μια όπως μας έμαθαν.

Κατεστραμμένα ποδήλατα σε απόμακρους σκουπιδότοπους. Εκεί ζήσαμε. Μάταια ξοδευτήκαμε επισκευάζοντας τελειωμένα ποδήλατα.

Κανείς δεν βγήκε με το μονόκυκλο απ’ το βάλτο. Αρκεστήκαμε να παρακολουθούμε τα τέρατά μας να μας κυκλώνουν, να μας γραπώνουν όταν ήθελαν να παίξουν και να μας ξεσκίζουν με τα δολοφονικά τους νύχια.   

    Είπαμε ευχαριστώ

 Δεν ξέρω ν’ αντιδρώ λογικά. Δεν ξέρω τι θα πει λογικά . Δεν ξέρω τι θα πει αντίδραση. Απλά αφήνομαι στα ρεύματα.

Φοβάμαι και λυπάμαι.

Δεν ξέρω που πετάνε τις τελειωμένες ζωντανές ψυχές

Φοβάμαι και λυπάμαι για τον κόσμο.

Φοβάμαι και λυπάμαι για μένα.

Πιο πολύ για μένα.

Ας ήξερα να ζω...

Green is for ONLINE

Μεταξύ φαντασίας και φαντασίας. Στα νέα ελενικά…

Μεταξύ πραγματικότητας.

Με ταξί φοβόμουν να γυρίσω σπίτι .Ήθελα να ξημερώσει.

Βράδυ Τσικνοπέμπτης. Ντυμένη MSN ,φορώντας μια κορδέλα στο κεφάλι με την ένδειξη «συνδεδεμένος» σερνόμουν στην Αγίου Δημητρίου για να βρω μια τσάντα που ξέχασα…κάπου κάποτε. Όπως ξεχνάω τα πάντα και μετά ασυναίσθητα καταλήγω να τα ψάχνω, χωρίς λόγο και αιτία, χωρίς να ξέρω γιατί μου λείπουν και πως τα έχασα. Πολυλογώ. Την βρήκα την τσάντα αν αυτό είχε ποτέ σημασία. Στην επιστροφή για ένα ακόμη ποτό γνώρισα την Εύα και τον Ιωσήφ. Στημένοι μπροστά από τα κουδούνια μιας οικοδομής περίμεναν κάποιος να τους ανοίξει. Το διαμέρισμα ήταν δικό τους. Και ο κάποιος ,δικός τους ήταν κι αυτός. Μόνο που πολλοί κάποιοι στη ζωή μας κοιμούνται. Όπως έκανε και ο δικός τους κάποιος εκείνη τη νύχτα. Γιατί δούλευε την άλλη μέρα το πρωί. Γιατί οι κύριοι κάποιοι στις ζωές μας, συχνά δουλεύουν…Και δουλεύει μαζί και η τύχη-ατυχία μας. Όποιος δουλέψει περισσότερες φορές τον άλλον κερδίζει. Φτού κι απ την αρχή.

Δεν υπάρχει πιο ηλίθιο παιχνίδι απ το κρυφτό. «Θα μετρήσεις ως το δέκα και θα κρυφτώ».Τουλάχιστον ακούγεται ειλικρινές. Αν και ακόμη αμφιβάλλω κατά πόσο η «ευγενική προειδοποίηση» («θα κρυφτώ και θα ψάξεις να με βρεις»), κάνει πικάντικη τη ζωή.

 Η Νατάσα λατρεύει τα πικάντικα. Λατρεύει να λούζει τα φαγητά της με πιπέρι. Και όταν τα μάτια της δακρύζουν από τις εκρήξεις στο στομάχι της συχνά πιστεύω ότι στα δάκρυα αυτά κρύβεται κι ένα κομμάτι της ευτυχία της. Γιατί όχι?...Γιατί ναι?

«Μην την ψάχνεις την ευτυχία, δεν θα τη βρεις ποτέ!»,»Δεν υπάρχει. Δεν στη δίνουν έτοιμη στο πιάτο. Ζωή ευτυχισμένη δεν θα ζήσεις! Παρ το χαμπάρι!» Φώναζε ο Ιωσήφ μισομεθυσμένος όταν τον ρώτησα τι είναι ευτυχία. Μισομεθυσμένη μπορεί να ήμουν κι εγώ.(Τα κενά μνήμης δεν βοηθάνε να καταλάβω) . Αλλά τον άκουγα.  Όσο μου μιλούσε , προκαλούσε ολοκαυτώματα στη σκέψη μου. Αν τα εγκεφαλικά μου κύτταρα ήταν καστράκια θα γκρεμίζονταν ένα ένα. Σαν τα καστράκια που έκανα μικρή στην άμμο και λάτρευα να γκρεμίζω. Τι κι αν ζούσαν μέσα τους πριγκίπισσες, βασιλιάδες ,δράκοι και υποχθόνιοι μάγοι. Γιατί μπορούσα. Ενίοτε αγαπούσα την καταστροφή. Στη φύση όλων μας είναι .«Ζωή ευτυχισμένη δεν θα ζήσεις! Παρ το χαμπάρι» .Red alert. Δεν δέχομαι να με διαψεύδουν. Και πονούσε.

«Η ζωή είναι μικρές στιγμές .Εκτιμάς ο,τι έχεις , ο,τι ζεις. Αυτά είναι τα δεδομένα. Η οπτική γωνία αλλάζει πάντα. Αν εσύ το θες.» Η Εύα είχε προλάβει να πεταχτεί μέχρι το περίπτερο και επέστρεψε κρατώντας μία μπύρα.»Η ευτυχία μπορεί να είναι σε πολλά. Σε έναν καλό φίλο. Σε μία τρέλα,σε μία Πέμπτη βράδυ όπως αυτή, σε μία μπύρα, σ’ ένα χαμόγελο.» Ο Ιωσήφ χαμογέλασε. « Γνωρίζω την Εύα από πιτσιρίκι. Από τότε που είχε πρωτοκάνει τις τζίβες της.18 χρονών ήταν τότε. Μετά έφυγα να σπουδάσω Βουλγαρία. Όταν έρχομαι πίσω τη ζω την Ελλάδα. Την ζω τη Θεσσαλονίκη»

Την αγαπώ τη Θεσσαλονίκη .Από την αρχή την αγαπούσα και κάθε χρόνο την ερωτεύομαι όλο και περισσότερο. Μου αρέσει να τη φαντάζομαι πολύχρωμη. Πάντα ήταν πολύχρωμη. Δεν ξέρω όμως αν τη ζω.

Ζώ στη Θεσσαλονίκη . Ζω μ αυτή. Την έχω μ'αθει ...
Είναι οι φίλοι εδώ. Υπέροχοι φίλοι... Γιατί δεν έψαξα ποτέ την ευτυχία σ’ αυτούς?...

Η Νατάσα! Τότε θυμήθηκα! Πριν φύγω για τo κυνήγι τσάντας μου είχα ξεχάσει τη Νατάσα, ζάντα σε μια πλατεία κάπου στα Λαδάδικα. Όταν έφυγα είχε ανέβει πάνω στο παγκάκι και τραγουδούσε «fly like a G6 »

Πάντα ξεχνάω και χάνομαι στον κόσμο. Είναι στο αίμα μου. Έπρεπε να φύγω. Να μαζέψω τον εαυτό μου. Να μαζέψω τη Νατάσα. Έχω καλούς φίλους…Τους αγαπάω τους φίλους μου.

«Φεύγεις κιόλας;” με ρώτησε η Εύα. Της έκανα νόημα με το κεφάλι. Ήμουν πολύ ζαλισμένη για να μιλήσω. Άρχισα να τρέχω .Άκουγα από πίσω τη φωνή του Ιωσήφ να με χτυπάει στην πλάτη «Την βλέπεις την κορδέλα στα μαλλιά σου; ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΗ. Είσαι; ΕΙΣΑΙ ONLINE ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ; « .»Συνδέσου με αυτή! Μάθε να ζεις .ΦΟΒΑΣΑΙ!. Μη σκέφτεσαι. Η ευτυχία είναι μικρή, μικρά κομμάτια. Είναι δίπλα σου , πίσω σου μπροστά σου!»

Είχα λαχανιάσει. Δεν τον άκουγα άλλο. Έπρεπε να βρω εκείνη την πλατεία στα Λαδάδικα πριν η Νατάσα αρχίσει να τραγουδάει τον χορό του Ζαλόγγου. Και το κάνει πράξη. Είναι επικίνδυνοι οι φίλοι μου…

Μισή ώρα αργότερα


Τους αγαπάω τους φίλους μου

Βρήκα την βασίλισσα τον εντόμων, όπως την αποκαλώ στο γνωστό ροκ μπαρ όπου συχνάζουμε. Μέχρι να φτάσω εκεί είχα ξεχάσει τι έψαχνα. Για ακόμη μια φορά. Εκτός σύνδεσης, καθώς βρίσκομαι συχνά, έχω χάσει πολλά κομμάτια ευτυχίας. Όπως είπε ο Ιωσήφ. «Μη σκέφτεσαι»

Την άλλη μέρα το πρωί είχα μάθημα. Και για ακόμη μια φορά ξέχασα να πάω…

Δεν σκέφτομαι.

Διαφάνεια

Κυριακή, μέρα κενή. Μέρα ξεκαθαρίσματος. Μουσική απειλητικά ανοιχτή στη διαπασών…βιβλίο ερμητικά κλειστό (στη διαπασών όμως η φωνή της συνείδησης : «Ολόψυχα εύχομαι καλό Σεπτέμβρη!» ) Από τον κάτω δρόμο:

«Ο παλιατζής, Ο παλιατζής. Όλα τα παλιά μαζεύω». Εδώ κύριος! Μπορείς να μαζέψεις και τον αδερφό μου!(με το κλαρίνο του μαζί φυσικά!-τσιγκουνιές δεν κάνω) Tι ενοχλητικός ο κύριος παλιατζής. Κάθε φορά αιφνίδια και επιθετικά προσβάλει τα ακουστικά ανθρώπινα πεδία υπενθυμίζοντας σου ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να ξεφορτωθείς …παλιά, χαλασμένα , αρρωστημένα , άχρηστα. Ένα σκουριασμένο πλυντήριο, μια ξεχαρβαλωμένη πολυθρόνα , πολλές διαστρεβλωμένες αναμνήσεις…Θα σου βγάλω από τη ναφθαλίνη και δυο τρείς αιωνίως κατακερματισμένες σκέψεις να τις κρατήσεις –έτσι για το δρόμο. Κι αν ο παλιατζής δεχόταν να μας ανακουφίσει και από τα φορτία των άσκοπων ονείρων η ζωή μας θα γινόταν ονειρικά καθαρή…ονειρικά ψεύτικη, και πάνω απ όλα καταστροφικά μη ανακυκλώσιμη. Σε τι θα μπορούσαν να χρησιμέψουν τα άχρηστα κομμάτια του εαυτού μου, σ ‘έναν κύριο με μεγάφωνο? Αν κατάφερνε να τα συνδέσει, ίσως γινόταν πλούσιος συνθέτοντας εκπληκτικά ρεαλιστικές ιστορίες τρόμου. Στίγματά μου όμως σαν αυτά, αδύναμα , ξεθωριασμένα ,κομμάτια μιας διαφορετικής από τη δική του παράνοιας, αδύνατο και άξεστο να αποκωδικοποιηθούν, ακόμη και από μένα. Κι όποιος επιχειρήσει τη μετάφρασή τους , συνήθως χάνεται στην τρέλα του και γίνεται υπερασπιστής της βασίλισσας Σύγχυσης. Είμαστε πάντα παράλογοι οι άνθρωποι. Ονειρευόμαστε να γίνουμε παλιατζήδες μήπως και φτάσουμε έστω μέχρι κάποιον απέναντι λόφο-κάποιον απέναντι ολοκληρωτικά μη δικό μας στόχο. Ηθελημένα μπερδέψαμε την ανηφόρα με την κατηφόρα… Στην πορεία ξεχάσαμε πως αν ο κύριος-αναλγητικό προσωπικοτήτων ,είχε χρώμα, θα ήταν άχρωμος. Τα «δικά» μας όταν φεύγουν από εμάς παύουν να χρωματίζονται από τα συναισθήματά μας. Γίνονται ξένα, διαφανή , ανύπαρκτα. Και εμείς το ίδιο , αφού οι μαρκαδόροι μας , μη έχοντας τιποτ’ άλλο να μουτζουρώσουν, στρέφονται βίαια ο ένας ενάντια στον άλλον και αλληλοδιαγράφονται.

Κυριακή ,μέρα κενή. Δεν θα σε καταλάβω ποτέ. Η ζωή εκ γενετής βρώμικη , δεν καθαρίζει . Οι λογαριασμοί απλώς πληρώνονται. Δεν έχει σημασία η περίμετρος, ο κύκλος πάλι ξεκινάει. Συνείδηση μην μου μιλάς άλλο κουράστηκα. Προσπαθώ.

Λευκό

Κι αν η ελευθερία έχει όρια, προτίμησα να ξεκουράζομαι πάνω στους ανύπαρκτους φραγμούς της της. Δεν επιλέγεις όταν η λατρεμένη οξύμωρη ελευθερία είναι ιδιοκτησία και κυρίαρχός σου. Πολυαγαπημένα κενά της ατελούς ανθρωπότητας. Από τα απέραντα τίποτά τους σε απόκοσμους ανάποδους βυθούς, πέφτουν πάνω μας σαν χιονοστιβάδες και μας καλύπτουν. Καλύπτουν αδυναμίες και πάθη…εξελίσσουν τα πρόσωπα ενός κόσμου που μόνο σκληρός κατάφερε να σταθεί απέναντι μας. Ευτυχισμένα απαθλιωμένη ελευθερία κινήσεων, σκλαβωμένη στην απάνθρωπη και πάντα ανθρωπιστική ανθρώπινη πραγματικότητα. Κανείς δεν σας κατάλαβε και ποτέ δεν θα καταλάβεις. Όταν ένας τοίχος χτίζεται, ο κοντινότερος σ’ αυτόν πάντα πέφτει…Ο μαζοχισμός του είδος μας…Ποτέ λίγος πόνος δεν είναι αρκετός-χρειάζεται κι άλλος-μέχρι στο αίμα μας να ρέουν τα κατορθώματά τους. Ο κάθένας έτοιμος πάντα να δώσει πόνο, παρουσιάζεται δήθεν φιλάνθρωπος και αγαπημένος σωτήρας μιας προ καιρού πεθαμένης κατάστασης. Εκπαιδευτής και γελωτοποιός των ακλόνητων "γιατί" ,χωρίς φωνή βρέθηκα να ταλαντεύομαι ανάμεσα στις καταστάσεις. Βουβά, κατάφερα κάποιες φορές να ξεφύγω ,όταν ανακάλυψα πως δεν υπάρχει τίποτ ‘ άλλο πέρα από αυτές. Εκεί είμαστε ,εκεί ήμασταν …και εκεί θα κείτονται τα πάντα...Μακρυά απο αισθήσεις αρρωστημένες...Μικρά ψέματα ορισμών-κουπιά σε σχεδίες πραγματικών λευκών ονείρων και βεβηλωμένης πραγματικότητας. Υπάρχουμε συνήθως. Υπάρχουν για μας.

Aπόχρωση ΙΙ: « Άν…»

100 και 1 χρόνια νωρίτερα ο Kipling μίλησε γι’ αυτό*. Είναι η αξία του IF που στοχεύουμε όλοι για να βρούμε την ιδιοσυγκρασία μας. Είναι το IF του καθενός που στρέφει το βλέμμα μας στην ύπαρξη αυτή καθαυτή. Και είναι συνήθως προς τα Χριστούγεννα, ο καιρός ,που σαν σκονισμένα ξυπνητήρια κάθε χρόνο μας θυμίζουν να στραφούμε σε εμάς. Είναι τα IF που τέτοιες ώρες συναθροίζονται και συζητούν για το μέλλον μας σε κάθε νέο έτος. Τα IF που σχεδόν πάντα παραμένουν ιδέες. Είναι οι «κύριοι IF» του Asimov που δημιουργούν νέα flashback για τις ζωές μας, φτιαγμένα απ’ όλες τις τρελές μας επιθυμίες. Τα IF που ποτέ δεν βαριόμαστε .Οι «ανάποδοι» καθρέφτες μας…

Ημερολόγιο 2010-31 Δεκεμβρίου 2010

«The present moment is all you'll ever have. The past is a memory , the future is a mind projection. There was never a time when your life was not "now." Nor will there ever be .»**

H Μαρία αναρωτιέται τι θα γινόταν αν οι μπάμιες ήταν κρουασάν, η μαμά μου τι θα γινόταν αν η Πολυξένη(ή όπως αλλιώς τη λένε)δεν γιατρεύονταν ποτέ στο «Νησί» και ο αδερφός μου τι θα γινόταν αν κάποτε το Lineage τερματίζονταν. Κι όσο εγώ αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν οι φωνητικές μου ικανότητες ήταν καλύτερες ,και η κυρία Ευαγγελία αν οι 40αρες ήταν ίσες με δυο 20αρες,άλλο τόσο, εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο υπερεκτιμούν τη σκέψη και οδηγούνται από τα δικά τους "αν". Όταν όμως τα πολυπόθητα «αν» γίνονται αίτια εθελούσιων ψευδαισθήσεων και οι ίδιοι αγνοώντας την πραγματικότητα τα προάγουν σε συμβούλους ζωής, δεν υπάρχει άλλη λύση από το πρωινό ξύπνημα.

Τα βράδια τα «αν» μας οργιάζουν. Σταγονίτσες των απόκοσμων και άφτιαστων επιθυμιών κυλούν αργά αργά μέσα απ τα οπτικά πεδία και άθελα μας ή όχι μετατρέπονται σ’ ελπίδες. Από τα πιο ασήμαντα ως τα πιο σημαντικά .Πολλές φορές πονάνε. Σκαλίζουν όνειρα απόκρυφα και δημιουργούν συνθήκες άφταστες και ενίοτε ανυπέρβλητες. Τα «αν» ξεγελούν. Κατευθύνουν και τρομάζουν. Κι όσο κυλάει η νύχτα και οι «μαγικές» μας περιπέτειες αγγίζουν το άπειρο, εκεί κοντά φτάνει και η απογοήτευση. Τα αν δεν είναι και ποτέ δεν θα είναι πραγματικότητα. Και αντί ο μικρός Λύσανδρος να καταριέται την ώρα και τη στιγμή που δεν έγινε αστροναύτης ,θα μπορούσε κάλλιστα και ευκολότερα να ευγνωμονεί τον χρόνο που τον έκανε Λύσανδρο.Kι όσο κάποιος επιμένει πως εμείς οι ανόητοι πρέπει απλά ν’ απολαμβάνουμε τη στιγμή ,οι ίδιοι «ανόητοι» απολαμβάνουμε τα φανταστικά και φοβερά μας χωρίς ουσία «αν».

“If you can dream – and not make dreams your master”**

Ασχέτως όμως με το τι λέει ένα περσινό ημερολόγιο ή ένας κάποιος κύριος κυριούλης , ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των ψευδαισθήσεων είναι η πραγματικότητα. Απλά και πρακτικά πάντα πιάνει. Κι όποιος τόλμησε να την κοιτάξει στα μάτια χωρίς να μπει στον πειρασμό να τη μαχαιρώσει με τα ευφάνταστα λόγια του, την έζησε και έζησε και ο ίδιος. Ίσως ευκολότερα ,ίσως δυσκολότερα αλλά αργά η γρήγορα ,όλοι παραδέχονται πως τα σκυλάκια της Δαλματίας ήταν κάπως λιγότερα από 101 και πως η μικρή γοργόνα υπήρξε μόνο στην πραγματικότητα των «αν» του Hans Christian Andersen...Προσωπικά παραμύθια όλων είναι οι υποθέσεις. Ο χρόνος έτσι περνάει λιγότερο επίπονα .Όταν ξυπνάς, το όνειρο σταματάει .Και την άλλη μέρα φτου κι απ την αρχή…

“…Yours is the Earth and everything that's in it…”**

Τελευταία σελίδα: Χρονοδιάγραμμα 2011.Τα «αν» μερικών λένε δυνατά πως το 2012 τελειώνουν όλα. Φαίνεται πως τέτοιο χρονοδιάγραμμα για όλους θα ήταν κουραστικό .Αν μας έμεινε ένας χρόνος ύπαρξης τα «αν» μας δεν προλαβαίνουν να ταχθούν με λογική σειρά στο πλάνο.»ἐπειδὰν γάρ τι δόξῃ καὶ ψηφισθῇ, τότ' ἴσον τοῦ πραχθῆναι ἀπέχει»***Τα «αν» του παρελθόντος είναι φύσει τελειωμένα. Το ίδιο και τα «αν» του μέλλοντος αν δεν υλοποιηθούν. Το πλάνο του καθένα χρειάζεται οργάνωση ως προς αυτό .Χρειάζεται συνειδητοποίηση πραγματικότητας και φαντασίας…πραγματικότητας και εαυτού. Όχι, δεν υποστηρίζω καμία απαισιόδοξη άποψη περί μοιρολατρείας. Το αντίθετο ισχύει. Τα «αν» που πραγματοποιούνται είναι και τα ομορφότερα. Το ζήτημα εντοπίζεται όμως στο τι αξίζει να υλοποιηθεί και τι όχι. Ζήτημα άκρως προσωπικό και πρακτικά συνήθως αναπόφευκτο .Η αξιολόγηση δραματικά δύσκολη διαδικασία. Όσο όμως υπάρχουν όνειρα οι άνθρωποι θα εμπιστεύονται τις εικασίες τους. Όσο υπάρχουν εικασίες θα υπάρχει και πρόοδος. Έτσι λειτουργούμε .Καλό είναι η σκέψη να βασανίζεται .Ονομάζεται κοινή λογική…Η κατάληξη; Μία : κύκλος αέναος. Ποτέ δεν θα μάθουμε και πάντα θα ξέρουμε. Ο κόσμος της φαντασίας λύσεις δεν έχει. Ο χειροπιαστός κόσμος του τώρα ,ποτέ δεν είχε. ΆΝθρωποι τι να πει κανείς…

*1910:H πρώτη έκδοση του ποιήματος “If” ως μέρος του “Rewards and fairies”

**R.Kipling-αποσπάσματα από το ποίημα του “If”

**Eckhart Tolle

***Δημοσθένης

Απόχρωση Ι : Ελγίνεια ευτυχία

Όλοι ανθρωπάκια είμαστε. Καημένα κουφάρια παρατημένα που μονίμως πασχίζουν για τη διαμόρφωση της μοίρας τους. Και αυτό που πάντα κυνηγάμε –η ακατόρθωτη τρισευτυχισμένη ευτυχία, είναι το ειρωνικό παιχνίδι που καταλήγουμε με ή παρά τη θέλησή μας να παίζουμε. Λάθος σκέψεις, λάθος τρόποι, λάθος ενέργειες. Σωστό δεν υπάρχει γιατί ποτέ κανενός τα σχέδια δεν πέτυχαν. Χωρίς μέτρο σύγκρισης ,οδηγούμαστε από τα λάθη του άλλου και με τη σειρά μας μεταγγίζουμε την αθλιότητα στους εναπομείναντες. Μια μάζα είμαστε τι νόμιζες;…

Κάποιοι θέλησαν να αποδειχθούν πιο έξυπνοι. Και μέσα στην έξυπνη ανοησία τους, πίστεψαν ότι θα βρουν την ευτυχία τους σε κομμάτια της ανύπαρκτης ευτυχίας των υπολοίπων. Παρασυρμένοι από την αλαζονεία τους προσπάθησαν να κλέψουν τα κομμάτια αυτά…επιτυχώς και ανεπιτυχώς ταυτόχρονα. Με πάθος φτάσανε να τα σπάνε από τα πρόσωπα των γαλήνιων και με δόλο δοκίμασαν να τα μεταφέρουν και να τα ράψουν στα δικά τους πρόσωπα. Αποτυχημένες εικασίες. Δυστυχισμένοι άνθρωποι. Και τα δικά τους πρόσωπα είναι κάθε άλλο παρά Βρετανικά μουσεία ικανά να προφυλάξουν σε ειδικές προθήκες αυτά τα στοιχεία. Σπείραμε τη δυστυχία και με χάρη τη μοιραζόμαστε μεταξύ μας, έχοντας την εντύπωση πως είναι αυτό που παντα ψάχναμε. Φοβισμένοι από την δική μας προσπάθεια αρνηθήκαμε να πασχίζουμε και γίναμε όλοι απελπισμένοι κλέφτες.Μην την κλέβεις την ευτυχία αφου δεν την ξέρεις…αφου δεν την μπορείς.Δεν λέω,έμαθες ν' αναπνέεις κάτω από το νερό.Τι αξία έχει όμως αν φοβάσαι να φτάσεις στην επιφάνεια; Τρομάζεις και μόνο με την ιδέα να την αντικρίσεις.Άδικα παράπονα.Όλα επιλογές είναι.Υπ’ευθύνη μας πράττουμε, και η ευθύνη δική μας όταν πέφτουμε από το βουνό που σκαρφαλώσαμε.Ίσως αν σταματήσουμε να παλεύουμε τοσο πολύ για την αναπνοή μας, το νερο από μόνο του να μας φέρει στην επιφάνεια.Τα πιο απλά συλλαμβάνεις και πιο δύσκολα.Έτσι απλά κι εγώ τολμάω να μιλάω ενώ χάνω πάντα την ευθύνη μου κάπου στα μέσα της διαδρομής.Ετσι απλά όπως πολλοί που ζούμε αναπνέοντας νερό."Λόγια και πράξεις" μας μαθαίνανε.Τόσο απλά.

Ρόζ

Kαι έρχεται κάποτε η στιγμή που ο θαυμαστός,μαγευτικός και εξωπραγματικά υπέροχος κόσμος σου πρέπει να αυτοκαταστραφεί.Έκρηξη οργής.Δεν χωράει αλλους συμβιβασμούς η πραγματικότητα και σε κάθε πόλεμο τα κρυσταλλα ειναι αυτά που σπάνε πρωτα.Δεν συμβιβάζομαι να ζω σε χάρτινους ροζ κόσμους, αλλα αρκετές φορές προς λύπησή μου το προτιμησα...Ανάγκη επιβίωσης η τρικυμμια,καποιοι ξέρουν.Ειναι δυσκολος ο χώρος της ειρωνιας.Όση δυναμη σου δίνει,απαιτει στο δεκαπλασιο για να παραμείνη η παραίσθηση ανέγγιχτη.Κι όταν δεν εχεις αλλη δύναμη να δώσεις τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια σβήνουν και με τον αφανισμό της τελευταίας ροζ σαπουνόφουσκας έρχεται το γνωριμο σκοτάδι μου.Παντα ήξερα πως μου ήταν αδύνατο να διατηρήσω τους ψεύτικoυς χρόνους οπου επέλεγα να ζησω...και παντα τους επέλεγα.Όλοι το κανουν.Δεν ειναι τασεις καταστροφικές,απλα η ελπίδα πως εκει ίσως βρεθεί κατι καλυτερο να κανεις,να ζήσεις,να γνωρισεις κανει την ψευδαισθηση δελεαστικη.Ψεύτικα όμως όλα.Η απάτη του "τέλειου" ειναι και η πιο ζοφυρη.Σε ρουφάει σαν δεύτερη Χάρυβδη σε κόσμους υποχθόνιους...εξαιρετικα πραγματικους.Εκεί που η ασφάλεια τεμαχίζεται,η διαφυγη δεν υφισταται,ήταν προσωπική επιλογη...Ταξίδια που άσχημα ξεκινούν ήλπιζα πάντα λανθασμένα πώς όμορφα τελειώνουν.Βαρέθηκα να χαιρετώ τους εφιαλτες.Παλια φιλαρακια χαμένων αιώνων.Γυρίζω το κεφαλι μου απο την αλλη."Η αγνοια δεν εβλαψε κανέναν".Ίσως εδωσε σε καποιους λιγη περισσοτερη απ'ότι επρεπε ευτυχία.Πίσω απο εκει κρυβονται όλα.Περασμενες αληθειες.Στα χαμένα ανακτορα συνάντησα πολλούς ευτυχισμένους.Oι ήδη μισογκρεμισμένες πόρτες καθε μερα καταρρεουν και τους πλακωνουν.Πότε δεν θα μαθουν.Προβλημά τους.Προ καιρου διαλεξαμε να ζουμε τη δολοφονικη ρουτινα της φαινομενικης τελειοτητας.Δεν ειναι κίνηση αδιαφοριασ.Αδυνατώ...Αν μπορουσα να σωσω εμενα θα βοηθουσα και τους υπολοιπους.Δεν χτιζονται όμως έτσι τα παλάτια.Αποφάσεις αυθαίρετες και ταυτοχρονα συνειδητοποιημένες, κρατανε πισω τα "μπροστα" μου.Αλυσσοδεμένα,ειναι ανικανα να επιστρέψουν εκει οπου ανηκουν.Η ευτυχία παύει να ιχύει όταν την πιστεψεις.Η τιμωρία μας.Κάποια φίλη μου είπε οτι οι εκ γενετης τυφλοι βλέπουν όνειρα με ήχους.Δεν ακούω άλλα.Τουλαχιστον όταν ξυπνησω θ'αντικρυσω τον κόσμο.

(σημειωση: Αλεξανδρα ευχαριστω.Μη φοβασαι που ονειρευεσαι.Δεν ειναι παντα κακό.Θα βρεις την αληθεια σου μακρυα απο τη θαλασσα και τις απελπισμενες διηγησεις καποιων.Ειναι διπλα σου.)